با اين همه تاريکی و درد / شب ميشه دنيای خورشيد / با خودم ميگم که ايکاش / چشمونم تو رو نمی ديد ...

بهار جان : خداوند کسی رو برای آزار ديدن و رنج کشيدن و کشته شدن نمی‌آفرينه. اين نکته‌ای که بهش اشاره کردی ريشه در اون مساله‌ی ظريف سرنوشت مقدر شده و سرنوشتی که به دست انسان تغيير می‌کنه داره. اين مائيم که به خودمان ظلم می‌کنيم و اين ما مي‌تونه خود من باشه که با سهل‌انگاری از استعدادم بهره نمی‌برم يا ديگرانی که با سقاوت به حدود قانونی و مقدر من تجاوز می‌کنند و من رو در محروميت نگه می‌دارند. گرچه من هنوز خودم در مساله‌ی عدالت دست و پا می‌زنم اما اون‌چه مسلمه در اين مورد خاص( که خودم هم عکس نوزاد و سوختگی ناشی از آتش سيگار در کف پا و کبودی دل‌ريش کننده‌ی جمجمه‌ش رو ديدم و اشتهام کور شد) بر من مسلمه که پدر ظالم و مادر احمق اون بچه رو بايد به همون بلا گرفتار آورد چرا که ظلم رو اونا روا داشتند و نه خداوند و مطمئن باش چشم‌های خداوند اون بالا گريه می‌کرد وقتی نوزاد ـ در واقع جنين!- به اون حالت در کما بود :(

راستی:از دقت نظر و پيشنهاد به‌جای تو ممنونم اون کلمه رو درستش کردم. تو هميشه به من لطف داری :)

يه چيزی بگم .منو آزاده به اينجا کشوند. همينی که پائينه.نوشته هاتون با یه دردی همراهه. این چندتایی که خوندم برام جالب بود که ادبیات شما همون ادبيات شريعتی است. ادبيات اعتراض........

بايد می گفتم. بار حرفام رو منفی تلقی نکنين

خسته‌ام از اين زندگی لعنتی کوفتی . اين بچه آخه چه گناهی داشت؟! بايد گفت بر پدر و مادر بي‌شرفش لعنت . ببخش بهار جان . من هم کلافه شدم يکی دو روز پيش با خواندنش ...ببخش .

حرفی ندارم
شرمم مياد