يک مقدار زيادی استعاری بود. کلمه‌ی مبهمی نداشت اما ترکيب‌ها... فقط بگم که هيچ روحی ذاتاْ جاهل نيست مگر اينکه به جهالت خودخواسته‌ای کشانده بشه

آزاده راست می‌گه دختر!

جهشی بلند در اشعار بهار که دارد فصلش فرا می رسد و شعر هاش بهاری می شود.

wow

واقعاً متأسفم. چیزی هم برای گفتن ندارم که خودت بهتر از من واقفی! اما فراموش نکن که « در زخم نیز فضیلتی شفابخش نهفته است. » برای عیدی ات و خوشحالی ات هم همان دو شعر را تقدیم ات می کنم،البته به شرط دیدن ات.

دلم نمي اومد برات كامنت بذارم چون آهنگ قطع ميشه!

تبرک کن مرا به زخمی تازه/تا مرگ را/از تو آغاز کنم...اين چند بيت عوض کامنت ازم قبول کن بهار!داغ داغ است.همين حالا برای تو گفتم...

خيلی عالی بود. بهترين چيزی که ازت خواندم شايد. در ضمن، اين آهنگی که گذاشته‌ای به گريه‌ام انداخت...

در مورد آهنگ بايد بگم سليقه ات عاليه. من اين روزها خوراکم گل صدبرگ شده . اين غم عشق رو چند روز بود گوش نکرده بودم رفتم سراغش! در مورد نوشته های اخيرت بايد بگم خيلی عاليه پيشرفتت. يه جور استحاله که از درون سرچشمه ميگيرد. ولی کاش يه کم اضافات رو کم ميکردی. شاد باشی دختر.

قوی بود

به وبلاگتان می آيد ... موفق باشيد.

اما نه چنين زار....

اين روزا هی به اين نتيجه می‌رسم که چقدر من و تو توی بعضی‌ چيزا اشتراک داريم . حتی همين صدای ناظری عزيز ...

زيبا بود.

سلام دوست عزيز. اگه هنوز مقاومت شکننده رو گير نيووردی و کتاب مذاکره رو ميتونم بدم که بخونی.