1

 اشاراتِ هجرت       

                                                                           برای هجرتِ بیست و دو سالگی ام

همه جا را بخار گرفته، آینه هم. روی اش را که پاک می کنی چهره ات را نمی بینی، پلک می زنی و دوباره پلک می زنی؛ این تویی؟! پیکر بی جان ات روی سنگی خوابیده، بوی مرگ همه جا را فرا گرفته، تو را می شویند و روح ات را در انزوا مچاله می کنند. مجلس ختم ات را خودت برگزار می کنی. شادی غم انگیزت را به هوا می پاشی؛ می خندی، می چرخی، فریاد می زنی، می رقصی. آدم ها که دور سرت دوار می گیرند، چشمان ات را می بندی و باز در آینه می نگری. پیکرت را می تراشند، می خواهند به شکل دلخواه شان درآیی. آنقدر می تراشند تا نابودت کنند. آهنگران هم دست به کار می شوند و بر سرت می کوبند. با هر ضربه فرو می روی، می ایستی، مقاومت می کنی و باز فرو می روی. خسته که می شوند رهایت می کنند. ناچاری بایستی و زندگی کنی. کورسویی پیداست، شمع وجودت لرزان می سوزد و زندگی اش به نسیمی بند است. بر می خیزی و به قدم زدنِ چند ساله ات ادامه می دهی، این بار در سکوت و بر رویِ نعش خودت.

2

و امروز، باز، من متولد شدم. با هزاران تجربه، هزاران شیار نامحسوس بر صورتم و هزاران بار زنده به گور شدن. چه کنم که آنقدر گریه هایم را فرو خورده ام که تمام وجودم به شوره زار تبدیل شده. مگر شوره زار را می توان گلستان کرد! و دیگر آن بهار با هزاران تولد دوباره هم زنده نمی شود. هیچ سالی اینگونه گذشته ام را _ خودم را _ بدرقه نکرده بودم. هیچ سالی اینگونه بزرگ تر شدن ام را جشن نگرفته بودم. روزها گذشت و چقدر دلم می خواست آینه ای روبروی شان بگیرم تا خودشان را ببینند، ولی نتوانستم. و از« او » یِ عزیزترینم، ممنونم که توانم داد تحمل را و ایستادگی را. با هر شکنجه بیشتر به او نزدیک شدم و هزاران بار ممنونم. ناگزیرم زندگی را، پس هستم؛ فقط تشنه ام.

3

تا پایانم چند بهار مانده؟