سلام.وبلاگ جالبی داری به ما هم سر بزن.مرسی

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد ... بيچاره دلم در « تب » بسيار افتاد ...

تو چرا اينقدر رنگ به رنگ ميشی. من اونوقت که پوستت سفيد بود رو بيشتر دوست دارم! حالا ميگم وقت کردی يه کم مريض شو. چه خبره همش مريضی که

با تب چهل درجه می توان بود و بدون آن هم.تنها تويی که با تو می شود و بی تو نه!

خوش‌بيني هم بد دردي‌ست . از هذيان بدتر و شاعرها گرفتار هر دو اند

ياد اوت متن لعنتی افتادم که نوشته بودم : « تب دارم ، تو را ندارم ... » حالا اون متن لعنتی به نوشته‌ی تو ربطی نداشت . نمی‌دونم چرا يادش افتادم .