بعد از امتحان به دیدنش رفتم. نزدیکی های خانه شان پاهایم حرکت نمی کرد. سخته وقتی بدونی که میزبان چند روز زحمت کشیده واسه اینکه چند ساعتی مهمان اش باشی. اصلاً راضی نیستم از دسترنج اش بخورم. از گلوی آدم پایین نمی رود. وارد خانه که می شوم دخترش با آن چشمهای معصوم و با شوق کودکانه ای به سویم می دود. او هم می آید با خنده؛ مدام تعریف می کند و می خندد. میل و رغبتی ندارم برای پذیرایی شدن، اما می پذیرم که خوشحال شود. چروکهای دور چشمهایش زیاد شده آن هم در این سن، لابد اگر از خودش بپرسی می گوید از خنده ی زیاد است. همچنان می خندد و من با بغض همراهی اش می کنم. دخترش از اسباب بازی هایش تعارفم می کند. وقت رفتن بهانه می گیرد که نروم، او هم. بیشتر از این نمی توانم سختی هایش را ببینم.سه چهار روز گذشته، صدای خنده اش در سرم می پیچد و آتشم می زند. ای خدا! چقدر دل من کوچیکه. ای خدا! التماس چشمان اون فرشته ی مهربون رو چه شکلی فراموش کنم. ای خدا! چرا آدمها حتی وقتی تصمیم میگیرن به کسی کمک کنن، سراغ غریبه ها میرن و نزدیکان شون رو فراموش می کنن.