هر آنچه معنای عمیقی دارد، درست از همان رو بی ارزش است. « هگل»

فرانکولا آخرین بازمانده ی هیولاها حال که به جهان وارد شده و در توده ی مردم قرار گرفته به دنیایِ عشق سرک می کشد و چندی پس از سیر و سیاحت، از عشق و رابطه های عاشقانه اینگونه سخن می گوید:" تعداد تعابیر عاشقانه محدود است، اما تعداد افراد عاشق نا محدود. با این وصف، یا نباید عاشق شوی، یا اگر عاشق شدی مثل دیگران عاشق می شوی." اما در واقعیت _ یا واقعیتی که کمرنگ شده _ هر کسی در رابطه ی عاشقانه زندگی جدیدی خلق می کند. حال فرانکولا _ من ِ هیولایی ِ امروزه _ در فرهنگ توده ای قرار گرفته و همانطور که بارت می گوید هیچ گونه معنازایی (هیچ سرخوشی) نمی تواند در فرهنگ توده ای رخ دهد. رابطه های عاشقانه فاقد معنا می شود و زندگی ِ عشقی ِ فرانکولا گرفتار تکرار و روزمرگی می شود و تکرار، کلیشه می آفریند. کلیشه _ ارکان بی ثباتی مطلق _ حرمت هیچ چیزی را نگه نمی دارد. کلیشه امکان زجر آور مردن است. رابطه ی عاشقانه انزجار آفرین شده و معشوق خوره ی روح می شود ( اسمرالدا و استلا، خوره های روح ام، زخمهای زندگیم.) انزجار هر آن زمانی رخ می دهد که رابطه ی دو کلام مهم خودسرانه شود، و هر گاه چیزی خودسرانه عمل کند من از آن دست خواهم شست. (اسمرالدا، استلا، سالومه یا هر نام دیگری که داری، عشق من ، باور می کنی که با همه ی وجود از تو متنفرم؟)

دو گانگی ِ عشق فرانکولایی در جهان موج می زند؛ عاشق امروزی هر بار با دیدن بت واره ای به وجد می آید _ عاشق می شود _ نه اینکه با دیدن پیرامون اش و هر نشانه ای به یاد یگانه معشوق اش بیفتد، بلکه پیوسته عشق اش در مواجه ی با معشوق ها دست و پا می زند و باز فرانکولا ثابت می کند تکرار معشوق ها را ( می خواهم بگویم که خاطر هر دوشان را می خواهم...) ( اسمرالدا یک وقتی عاشق اش بودم اما...،استلا یک وقتی عاشق اش بودم اما...) ( دل ام برای اسمرالدا تنگ شده، حتا برای استلا هم...) تکرار مفرط به معنی ورود به دایره ی فقدان است و برای تکرار کردن باید شهوانی بود، باید شکلی و لفظی بود، شکل حرامزاد در فرهنگ توده ای همین تکرار تحقیر آمیز است. و اما عشق _ آنچه که روزی واقعی بوده و حال در استثناها یافت می شود _ عشقی امروزی، عشقی هیولایی است، عشقی شهوانی است که تنها لذت می آفریند نه سرخوشی، عشقی تهی شده؛ آنچه تهی می شود، چیزی به درون اش فرو می رود، آنچه فرا می پاشد، خواهد ترکید. عشق اینگونه فاقد ارزش شده و تا سطح مبتذلی تنزل می یابد. اینجا، فرانکولا جمله ی هگل را ثابت می کند: "هر آنچه معنای عمیقی دارد درست از همان رو بی ارزش است."

در نهایت، انسانهای امروزی در تقابل های رفتاری، آنجا که در می مانند، برای توجیه کردارشان به اخلاق رجوع می کنند تا بدین وسیله خود را تسکین دهند ( من هم عاشق اش بودم، اما عشق فقط یک توجیه اخلاقی است.)

و اینک ما در جهانِ عشقی ای، سرشار از فرانکولاگری گرفتار شده ایم!

لذت متن ـ رولان بارت

( فرانکولا ـ پيام يزدانجو ـ نشر مرکز )