خب وقتی هر جوجه‌ای که تازه از مکتب‌خانه در رفته و معلوم نيست با چه زد و بندی بهش مدرک دادن مياد ميشه استاد اين‌جور درس‌ها بهتر از اين هم نمی‌شه از سوادشون انتظار داشت. اين‌قدر حرصم می‌گيره وقتی اين قبيل استادها(!) مثل زن‌هايی که در روضه‌ها به منبر می‌رن و سواد نم‌کشيده‌ای که به اشتباه بهش سواد قرآنی می‌گن رو کافی می‌دونن٬ اين کلمه‌ی مراسم رو مجدداْ‌جمع می‌بندند و مي‌گن‌: مراسم‌ها!!! ولی جداْ اعتماد به نفسی دارند ها! فکرشو بکن به خودشون اجازه می‌دن جلوی جوون‌های منتقد دانشجو سخن‌رانی کنند. دست کم همين اعتماد به نفس رو می‌شه ازشون ياد گرفت( چيز ديگه‌ای که برای ارائه ندارن!)

تو سایت ((هنوز)) به مطلبتون راجع به کتاب فرانکولا لینک داده بود. اومدم دیدم، گفتم یه سلامی هم عرض کنم.

وقتی استاد کلمه ی کتاب رو از رو اشتباه ميخونه ديگه ... بی خيال حرص نخور.

جالب تر دانشجوهای ديگه ست که هميشه لال ميشن و تماشا می کند چه اتفاقی داره می افته و صداشون هم در نمياد و يا حتی به موضوع فکر نمی کنن . فقط ميرن ميگن استاد با فلانی قاطی کرد ! متاسفانه فرصت خواندن کتاب آقای يزدانجو رو نداشتم و به اميد روزهای آينده نشستم . موفق باشيد .

يه چيز جالب برايت تعريف کنم. در خوابگاه ما عده‌ای از دوستان کسانی را که شراب می‌نوشند و يا حرمت حرام‌های ديگر را نگه نمی‌دارند با کمربند حد ميزنند. جاری شدن حدود اسلامی در خوابگاه خنده‌دارترين خبری بود که اول هفته از دوستانم شنيدم.

آره! می توانی تب و لرزت را برداری و ببری جايی که حرمت ها را حرام می کنند. مملکت گل و بلبل است بهار جان! دل تنگ نباش!

راستی منتظرم راجع به مطالب استادت راجع به زمان هم بشنوم. فقط اميدوارم همين استاد نبوده باشد...

متشکرم بهار جان. مشتاقانه منتظرم. وبلاگت را هم دنبال می کنم و لذت می برم. موفق باشی.