پیغام هایی از دو دوست عزیز دریافت می کنم، پیام هایی تکراری از روزهای قبل. گرفتار خطای ذهنی می شوم و در گذشته فرو می روم. سپس در یک فتوبلاگ، عکسی تکراری می بینم.دیدن عکس درست مرا به همان زمانی می برد که برای اولین بار دیدم اش. از گذشته ای به گذشته ای دیگر سفر می کنم. گذشته به شدت بر ذهن ام می تازد و در جنگی پر هیاهو اکنون ام به زوال می رود. احساس می کنم طوری در فضای زمان معلق مانده ام و هر چه دست و پا می زنم بیشتر در گذشته فرو می روم. گویی در دریایی هستی و هر چه تلاش می کنی به ساحل _ به حال _ نمی رسی. آنگاه صدای زنگ شتری که از کوچه رد می شود را می شنوم. انگار که ساحلی پیدا شده و کسی برای ات دست تکان می دهد تا به تو بفهماند:" تو هستی؛ تو در حال هستی." و من آشکارا برای بازگشت به اکنون ام هر آنچه در گذشته خلاصه شده بود را به این نوای هستی بخش، می سپارم.