گویا کسانی که داعیه ی اصلاح طلبی در این زمانه به دست گرفته اند، نمی دانند خودشان از رادیکالهایی بودند که ترور را فضیلت می پنداشتند و حالا حکومت را زیر سؤال می برند و زخم های شان را علم می کنند و عده ای هوادار و نوچه هم پیدا کرده اند و چه ساده لوحانه با آن لبخند مشمئز کننده شان، دوستان شفیق خود را با تهمت های ناروا خرد می کنند و چون صدایی مبنی بر نادرست بودن ادعاهای شان نمی شنوند خودشان هم سخنان پوچ شان را باور می کنند؛ نمی دانند که حنجره هایی که حرف و حدیث بسیار دارند در خفقان بسیار قرار گرفته.